Jkinal: .

2026-09-09T13:23:20Z

Nowa strona

'''Lisiecki Kazimierz''' – ur. 9.02.1902 w Żbikowie, zm. 8.12.1976 w Warszawie; pedagog, działacz społeczny. Wskutek straty rodziców już w młodym wieku doświadczył ubóstwa, głodu i bezdomności. Uczęszczał do warszawskiego gimnazjum i mieszkał w tamtejszej bursie. Działacz, a od 1919 kierownik Klubu Gazeciarzy przy ul. Miodowej. W 1918 założył Akademickie Koło Przyjaciół Dzieci Ulicy. W 1923 ukończył Studium Pedagogiczne Wolnej Wszechnicy Polskiej, a w 1925 Kurs dla Wychowawców '''[[Ministerstwo Opieki Społecznej|Ministerstwa Opieki Społecznej]]'''. Kierownik bursy szkolnej, od 1927 wychowawca w Gniazdach Sierocych Kazimierza Jeżewskiego. W 1928 uczestniczył w Międzynarodowym Kongresie Opieki nad Dzieckiem w Paryżu. Wizytował zagraniczne ośrodki wychowawcze w Austrii, Niemczech, Francji, Anglii. W 1928 doprowadził do przekształcenia Akademickiego Koła Przyjaciół Dzieci Ulicy w '''[[Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Ulicy]]''', którego został dyrektorem. Celem była organizacja opieki nad warszawskimi gazeciarzami w formie tzw. ognisk. W tym samym roku założył pierwsze w Polsce Ognisko wychowawcze, które mieściło się w Warszawie przy ul. Hipotecznej 5. Kolejne ogniska powstały przy ul. Środkowej 9 (1934), przy ul. Nowy Zjazd (1935) i przy ul. Długiej 13/25 (1938). Do 1939 powstały także ogniska w Toruniu, Grudziądzu i Łodzi, organizowano obozy letnie, gazetki amatorskie, kółka zainteresowań oraz Kluby dla Pracujących. Zasady i idee, którymi kierował się K. Lisiecki w swojej pracy pedagogicznej obejmowały kultywowanie tradycji narodowych i środowiskowych, poszanowanie godności drugiego człowieka, kształtowanie młodego człowieka pod względem fizycznym, moralnym i emocjonalnym, wyrabianie szacunku do pracy, wychowanie poprzez pracę, szacunek do przyrody. Największy nacisk kładł na rozmowę jako podstawową metodę wychowawczą. Ogniska uczyły samodzielności, przygotowywały do dorosłości. Podczas okupacji niemieckiej pracował w ogniskach przy ul. Długiej i Środkowej. Po upadku powstania warszawskiego razem z wychowankami został wywieziony do Pruszkowa. Organizator „Ogniska na Wygnaniu” w Giezłowie, które funkcjonowało do 1945. Po wojnie wrócił do Warszawy. Reaktywował ognisko przy ul. Środkowej i zorganizował nowy ośrodek w Świdrze. W 1952 władze komunistyczne zlikwidowały '''[[Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Ulicy]]'''. Działalność ognisk wznowiono powołując Państwowy Zespół Ognisk Wychowawczych, którego K. Lisiecki został dyrektorem. Wówczas powstało pierwsze ognisko dla dziewcząt, które mieściło się na Muranowie. Do 1964 powstały ogniska w przy ul. Starej 4, ognisko w Gdyni oraz baza dla obozów letnich i zimowych w Sopotni Wielkiej. W 1971 przeszedł na emeryturę.

Źródła: W. Budyta, ''Ogniska Wychowawcze „Dziadka” Lisieckiego – historia i współczesność'', „Pedagogika Społeczna” 2023, nr 4; K. Dąbrowski, ''Kazimierz Lisiecki – „Dziadek”. Przemówienia, „kazania” , rozmowy'', Warszawa 1995; B. Homicki, ''Kazimierz Lisiecki „Dziadek”. Opowieść o Naczelnym Dziecku Ulicy i jego ferajnie'', Warszawa 2011; B. Homicki, ''Ze wspomnień pedagogów i ich wychowanków: Bogusław Homicki. Pedagogika Kazimierza Lisickiego „Dziadka” podstawą pracy wychowawczej w placówkach jego imienia'', „Polska Myśl Pedagogiczna” 2018, nr 4.

Lisiecki Kazimierz - Historia wersji

Jkinal: .