Lisiecki Kazimierz

Lisiecki Kazimierz – ur. 9.02.1902 w Żbikowie, zm. 8.12.1976 w Warszawie; pedagog, działacz społeczny. Wskutek straty rodziców już w młodym wieku doświadczył ubóstwa, głodu i bezdomności. Uczęszczał do warszawskiego gimnazjum i mieszkał w tamtejszej bursie. Działacz, a od 1919 kierownik Klubu Gazeciarzy przy ul. Miodowej. W 1918 założył Akademickie Koło Przyjaciół Dzieci Ulicy. W 1923 ukończył Studium Pedagogiczne Wolnej Wszechnicy Polskiej, a w 1925 Kurs dla Wychowawców Ministerstwa Opieki Społecznej. Kierownik bursy szkolnej, od 1927 wychowawca w Gniazdach Sierocych Kazimierza Jeżewskiego. W 1928 uczestniczył w  Międzynarodowym Kongresie  Opieki nad Dzieckiem w Paryżu. Wizytował zagraniczne ośrodki wychowawcze w Austrii, Niemczech, Francji, Anglii. W 1928 doprowadził do przekształcenia Akademickiego Koła Przyjaciół Dzieci Ulicy w Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Ulicy, którego został dyrektorem. Celem była organizacja opieki nad warszawskimi gazeciarzami w formie tzw. ognisk. W tym samym roku założył pierwsze w Polsce Ognisko wychowawcze, które mieściło się w Warszawie przy ul. Hipotecznej 5. Kolejne ogniska powstały przy ul. Środkowej 9 (1934), przy ul. Nowy Zjazd (1935) i przy ul. Długiej 13/25 (1938). Do 1939 powstały także ogniska w Toruniu, Grudziądzu i Łodzi, organizowano obozy letnie, gazetki amatorskie, kółka zainteresowań oraz Kluby dla Pracujących. Zasady i idee, którymi kierował się K. Lisiecki w swojej pracy pedagogicznej obejmowały kultywowanie tradycji narodowych i środowiskowych, poszanowanie godności drugiego człowieka, kształtowanie młodego człowieka pod względem fizycznym, moralnym i emocjonalnym, wyrabianie szacunku do pracy, wychowanie poprzez pracę, szacunek do przyrody. Największy nacisk kładł na rozmowę jako podstawową metodę wychowawczą. Ogniska uczyły samodzielności, przygotowywały do dorosłości. Podczas okupacji niemieckiej pracował w ogniskach przy ul. Długiej i Środkowej. Po upadku powstania warszawskiego razem z wychowankami został wywieziony do Pruszkowa. Organizator „Ogniska na Wygnaniu” w Giezłowie, które funkcjonowało do 1945. Po wojnie wrócił do Warszawy. Reaktywował ognisko przy ul. Środkowej i zorganizował nowy ośrodek w Świdrze. W 1952 władze komunistyczne zlikwidowały Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Ulicy. Działalność ognisk wznowiono powołując Państwowy Zespół Ognisk Wychowawczych, którego K. Lisiecki został dyrektorem. Wówczas powstało pierwsze ognisko dla dziewcząt, które mieściło się na Muranowie. Do 1964 powstały ogniska w przy ul. Starej 4, ognisko w Gdyni oraz baza dla obozów letnich i zimowych w Sopotni Wielkiej. W 1971 przeszedł na emeryturę.

Źródła: W. Budyta, Ogniska Wychowawcze „Dziadka” Lisieckiego – historia i współczesność, „Pedagogika Społeczna” 2023, nr 4; K. Dąbrowski,  Kazimierz Lisiecki – „Dziadek”. Przemówienia, „kazania” , rozmowy, Warszawa 1995; B. Homicki, Kazimierz Lisiecki „Dziadek”. Opowieść o Naczelnym Dziecku Ulicy i jego ferajnie, Warszawa 2011; B. Homicki, Ze wspomnień pedagogów i ich wychowanków: Bogusław Homicki. Pedagogika Kazimierza Lisickiego „Dziadka” podstawą pracy wychowawczej w placówkach jego imienia, „Polska Myśl Pedagogiczna” 2018, nr 4.