Krzeczkowski Konstanty

Krzeczkowski Konstanty – ur. 18.02.1879 w Guzowie koło Grodziska Mazowieckiego, zm. 10.12.1939 w Warszawie; ekonomista, polityk społeczny, statystyk. Ukończył Niższą Szkołę Techniczną, później rozpoczął studia przyrodnicze w Warszawie, kontynuując je w Berlinie i Monachium. Ukończył ostatecznie studia z zakresu ekonomii, nauk społecznych i historii w Wiedniu oraz w Krakowie. W młodości zaangażował się społecznie i edukacyjnie, m.in. współpracował z „Poradnikiem dla Samouków” oraz prowadził badania nad czytelnictwem (wśród studentów). W 1905 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, zaś rok później po represjach władz carskich udał się na emigrację do Krakowa, gdzie związał się z Uniwersytetem Ludowym (m.in. opracował katalog dzieł bibliotecznych). W 1916 wrócił do Warszawy i podjął pracę w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie, (przemianowanej później na Szkołę Główną Handlową). Prowadził m.in. zajęcia z polityki komunalnej oraz z polityki społecznej; w 1918 roku objął także kierownictwo biblioteki uczelnianej, przekształcając ją w jeden z najważniejszych ośrodków bibliotecznych w Polsce. Stworzył w ramach uczelni Zakład Polityki Społecznej oraz współtworzył Instytut Gospodarstwa Społecznego – samodzielną placówkę naukowo-społeczną, gdzie pełnił funkcję zastępcy Ludwika Krzywickiego. W okresie międzywojennym zyskał znaczącą pozycję w obszarze badań społecznych, szczególnie w zakresie polityki społecznej, podejmując zagadnienia związane z ubezpieczeniami społecznymi, opieką społeczną, mieszkalnictwem, strukturą społeczną, spółdzielczością oraz warunkami życia i pracy klasy robotniczej. W szczególności zasłynął badaniami z obszaru dynamicznie rozwijających się wtedy ubezpieczeń społecznych – był autorem trzech tomów pracy Rozwój ubezpieczeń publicznych w Polsce (1931) oraz Idee przewodnie ubezpieczeń społecznych (1936), przetłumaczonej następnie na język angielski. Współdziałał z Muzeum Społecznym (był zastępcą przewodniczącego Rady Zarządu), Wydziałem Statystycznym Warszawy, Instytutem Spraw Społecznych i Głównym Urzędem Statystycznym. Po pogorszeniu stanu zdrowia w 1929 ograniczył działalność dydaktyczną i skupił się przede wszystkim na pracy naukowej i wydawniczej. Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez Gestapo m.in. za podejrzenie sympatyzowania z komunistami i za działalność związaną z Instytutem Gospodarstwa Społecznego i Muzeum Społecznego. Zwolniony ze względu na stan zdrowia 9 grudnia 1939.

Źródła: H. Balicka-Kozłowska, Konstanty Krzeczkowski, badacz życia społecznego, Warszawa 1966; K. Krzeczkowski, Polityka społeczna. Wybór pism, Łódź 1947; K. Krzeczkowski, Uwagi nad drogami opieki społecznej, „Samorząd Terytorialny” 1936, z. 1-2; H. Radlińska, Życie Konstantego Krzeczkowskiego [w:] K. Krzeczkowski, Polityka społeczna. Wybór pism, Łódź 1947.