Baranowski Ignacy
Baranowski Ignacy – ur. 26.07.1833 w Lublinie, zm. 24.02.1919 w Warszawie; lekarz. W 1851 ukończył gimnazjum w Lublinie. Studiował medycynę na Uniwersytecie w Dorpacie. W 1858 uzyskał stopień doktora. Rozpoczął kształcenie specjalizacyjne. W 1859 wyjechał do Wiednia, gdzie kształcił się pod kierunkiem Karla von Rokitansky’ego. Zdobywał doświadczenie w zakresie fizjologii, anatomii patologicznej, urologii oraz diagnostyki chorób wewnętrznych. Następnie przebywał w Berlinie, gdzie pobierał nauki u Rudolfa Virchowa. Ostatnią podróż odbył do Paryża, gdzie zapoznał się z osiągnięciami francuskiej szkoły klinicznej. Po powrocie pracował w Warszawie w Akademii Medyko-Chirurgicznej w klinice terapeutycznej jako asystent Tytusa Chałubińskiego. Od 1861 był zatrudniony jako adiunkt w Szkole Głównej Warszawskiej w katedrze kliniki chorób wewnętrznych. Prowadził wykłady dotyczące semiotyki moczu. Od 1869 był docentem diagnostyki i terapii ogólnej. W 1870 utworzył we własnym mieszkaniu prywatne seminarium dla nauczycielek. Celem było przygotowanie do pracy w zawodzie nauczyciela. W 1871 zdobył tytuł i stanowisko profesora nadzwyczajnego. Utworzył w Szpitalu Dzieciątka Jezus klinikę chorób wewnętrznych, której został ordynatorem. Współzałożyciel czasopisma „Ateneum” w 1876, a następnie współwydawca. Podłożył podwaliny pod założenie czasopism popularno-naukowych „Ognisko”, „Kurjer Polski”. W 1885 na podstawie decyzji kuratora warszawskiego okręgu szkolnego Aleksandra Apuchtina został skierowany na emeryturę. Udał się do Berlina i Paryża, gdzie kształcił się w zakresie bakteriologii. Od 1891 członek honorowy Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W 1900 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego w dziedzinie medycyny. W 1908 został honorowym członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Prowadził na szeroką skalę działalność filantropijną. Udzielał pomocy studiującej młodzieży, finansował wyjazdy na leczenie do uzdrowisk i miejscowości klimatycznych. Od 1914 należał do Stronnictwa Polityki Realnej. W czasie I wojny światowej wspierał finansowo inwalidów wojska polskiego. Zbierał fundusze na budowę Politechniki Warszawskiej, sanatorium dla chorych gruźliczych w Zakopanem i Rudce. Środki przeznaczał również na uruchomienie przytułków noclegowych, tanich jadłodajni. Członek Komitetu Kasy imienia Józefa Mianowskiego. Uczestniczył w pracach Czytelni Zakopiańskiej (od 1904 Biblioteka Publiczna w Zakopanem). Przyczynił się do powstania Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem. Testamentem przeznaczył znaczne środki na działalność dobroczynną i naukową.
Źródła: J. Pawiński, Ignacy Baranowski jako lekarz, profesor i obywatel, „Gazeta Lekarska” 1919, nr 14; J. Pawiński, Prof. Ignacy Baranowski, Warszawa [1909]; A. Wrzosek, Baranowski Ignacy [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. I, Kraków 1935; A. Wrzosek, Wstęp do Pamiętników Ignacego Barańskiego [w:] I. Baranowski, Pamiętniki Ignacego Baranowskiego (1840-1862), wyd. A Wrzosek, Poznań 1923; B. Zielińska, Baranowski Ignacy [w:] Słownik Biologów Polskich, red. S. Feliksiak, Warszawa 1987.
