Biura pośrednictwa pracy dla kobiet

Biura pośrednictwa pracy dla kobiet – placówki społeczne wspomagające kobiety i dziewczęta w poszukiwaniu zajęcia zarobkowego, pozwalającego na samodzielne utrzymanie, a także dla pracodawców zainteresowanych poszerzeniem zasobów kadrowych. Biura tworzone w ramach działalności misji dworcowych w okresie międzywojennym na terenie Polski kontynuowały tradycję podobnych placówek powstałych przed I wojną światową. Biura były prowadzone przez organizacje społeczne w ramach akcji zapobiegawczej przeciw zatrudnianiu kobiet do pracy nielegalnej, handlu ludźmi i stręczycielstwu. Wśród zadań placówek było również prowadzenie polityki informacyjnej w zakresie kanału komunikacji między pracodawcami a osobami zainteresowanymi zatrudnieniem, przez gromadzenie i przekazywanie informacji o ofertach zatrudnienia i warunkach stawianych przez pracodawców. Co do zasady wyszukiwanie posad dotyczyło głównie obszaru służby domowej. W latach 1929-1934łączna liczba kobiet zatrudnionych przy pomocy poznańskiego biura wynosiła rocznie od 1 097 do 613 osób. W latach 1936-1938 było to od 937 do 1 282 dziewcząt. W 1930/1931 biuro pośrednictwa pracy misji dworcowej Katolickiego Związku Polek Oddział w Krakowie pomogło znaleźć zatrudnienie 581 osobom spośród 1989 zgłoszonych. W 1937/1938 pracę uzyskało 324 osoby przy 1555 zgłoszonych chętnych kobiet. W 1931 biuro pośrednictwa pracy przy misji dworcowej w Katowicach pomogło w znalezieniu pracy 208 kobietom. Przy pomocy społecznego biura pośrednictwa pracy we Lwowie w 1934 pracę uzyskało 197 kobiet. W 1937 prowadzeniem schronisk i biur pośrednictwa pracy zajmowały się także oddziały: w Bydgoszczy, gdzie udzielono wsparcia łącznie 5 393 osobom, zaś w Gdyni było to 5 137 osób. W tym samym roku przez biuro pośrednictwa pracy w Lublinie zostało zatrudnionych 272 kobiet. W 1938 planowano utworzenie biura pośrednictwa pracy dla kobiet przy misji dworcowej w Łodzi, co miałoby stanowić również odciążenie finansowe dla działającego już wówczas schroniska. Misje dworcowe wraz z biurami pośrednictwa pracy, poza pomocą w wyszukiwaniu zatrudnienia, zajmowały się organizacją kursów dla kobiet bezrobotnych nieposiadających kwalifikacji w wymaganym zakresie pracy. W 1938 w Stanisławowie zarząd misji podejmował próby uruchomienia szkolenia dla kobiet w obszarze służby domowej. Rozwój sieci biur pośrednictwa pracy działających przy misjach dworcowych został przerwany przez wybuch II wojny światowej.

Źródła: P. Gołdyn,Pogarda dla zawodu, litość dla człowieka. Społeczno-edukacyjne formy działalności wobec kobiet zagrożonych prostytucją w Polsce (1918-1939), Kalisz 2013; P. Grata, P. Bielec-Cząstka, Misje dworcowe w byłej Galicji jako element opieki nad kobietą w podróży w Drugiej Rzeczypospolitej [w:] Galicyjskie drogi i bezdroża, red. J. Kamińska-Kwak, Rzeszów 2013; P. Kurlanda, Działalność dobroczynna Kościoła katolickiego w Wielkopolsce i na Pomorzu w latach 1919-1939, Toruń 2001; B.Panek, Krakowskie organizacje charytatywne w latach 1918-1939, Kraków 1986.