Brodowski Włodzimierz
Brodowski Włodzimierz – ur. 6.11.1823 w guberni mińskiej, zm. 27.10.1903 w Warszawie; lekarz, działacz społeczny. Uczył się w gimnazjum w Mińsku Litewskim. W 1848 ukończył studia medyczne na Uniwersytecie Moskiewskim. Podjął pracę jako asystent w moskiewskiej klinice akuszeryjnej. W 1849 był lekarzem wolno praktykującym w Białej Cerkwi, a następnie w Brusiłowie i w Łysiance. W 1855 rozpoczął podróże naukowe. Ukończył dwuletnie studia uzupełniające u Karla von Rokistansky’ego we Wiedniu, Rudolfa Virchowa w Würzburgu oraz Charlesa-Philipe’a Robina w Paryżu. Po powrocie z podróży pracował w Łysiance. W 1859 wrócił do Moskwy. Uzyskał stopień doktora nauk lekarskich na podstawie rozprawy o zakrzepicy. W 1861 przyjechał do Warszawy. Został zatrudniony jako młodszy ordynator w Szpitalu Ujazdowskim. Pracował tu do 1869. Przeniósł się do Akademii Medyko-Chirurgicznej. Opublikował swoją pierwszą pracę w języku polskim „O kilku ważnych kwestyach leczenia zapalenia płuc dotyczących”. Od 1862 był adiunktem histologii patologicznej. Przeprowadził pierwszy wykład w Warszawie dotyczący anatomii patologicznej. Stworzył pracownię patologiczną. Prowadził wykłady przy łóżku chorego. Uczył studentów przy stole sekcyjnym oraz przy mikroskopie. W pracy naukowej zajmował się m. in. anatomią patologiczną wątroby. Przeniósł się do Szkoły Głównej Warszawskiej. Od 1860 zaczął publikować rozprawy na temat anatomii patologicznej w ramach „Biblioteki Umiejętności Lekarskich”. Od 1864 profesor nadzwyczajny. W roku następnym został mianowany na profesora zwyczajnego. Od 1867 wiceprezes, a następnie w latach 1868-1875, 1888-1891 prezes Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego. W kolejnych latach był sekretarzem stałym towarzystwa. Chronił i wspierał studentów w latach 1879-1897 przed prześladowaniami ze strony zaborcy. Od 1869 do 1887 dziekan Wydziału Lekarskiego. W 1869 opublikował pierwszą część podręcznika Rys anatomii patologicznej. Kolejne ukazały się w latach 1887-1888, 1890-1891. Rzecznik i pionier patologii komórkowej Rudolfa Virchowa w polskiej medycynie. Aktywnie działał w organizacjach dobroczynnych. Od 1870 prezes Wydziału Lekarskiego Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności, w którym dbał o zapewnienie opieki medycznej dla ubogich i wspierał akcję wysyłania dzieci na wypoczynek poza Warszawę. W 1885 został pierwszym prezesem Towarzystwa Opieki nad Nerwowo i Umysłowo Chorymi, inicjując działania zapewniające bezpłatną pomoc lekarską ubogim chorym z zaburzeniami psychicznymi. Członek Rady Miejskiej Dobroczynności Publicznej. Prezes Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności do 1899, usunięty ze stanowiska przez władze carskie za wspieranie działalności oświatowej w języku polskim. W 1897 przeszedł na emeryturę. W 1900 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Źródła: B. Bartkiewicz, Szkoła Główna Warszawska (1862-1869), t. 2 Cesarsko-Królewska Warszawska Medyko-Chirurgiczna Akademia (1857-1862) i Wydział Lekarski Szkoły Głównej Warszawskiej (1862-1868), Kraków 1901; H. Markiewiczowa, Działalność opiekuńczo-wychowawcza Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności 1814-1914, Warszawa 2002; Ś. p. Włodzimierz Brodowski, „Przegląd Lekarski” 1903, nr 45; E. Skrzypek-Fakhoury, Pierwszy, a tak mało znany…, „Medical Tribune” 2008, nr 8; Włodzimierz Brodowski, http://teatranatomiczny.wum.edu.pl/wlodzimierz-brodowski/ [dostęp: 1.08.2024]; Włodzimierz Ludomir Brodowski h. Łodzia, https://www.sejm-wielki.pl/b/psb.2117.1 [dostęp: 1.08.2024].
