Bursa dla głuchoniemych terminatorów we Lwowie

Bursa dla głuchoniemych terminatorów we Lwowie – placówka założona w 1912 przy Zakładzie dla Głuchoniemych we Lwowie, z inicjatywy Antoniego Mejbauma. Przeznaczona dla młodzieży niepełnosprawnej ze specjalnymi potrzebami. Początkowo działała jako Bursa im. Ks. Jakuba Falkowskiego. Po śmierci w 1916 Antoniego Mejbauma placówka funkcjonowała pod jego imieniem. Bursa miała być miejscem kontynuowania nauki przez absolwentów Zakładu Głuchoniemych we Lwowie znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej. Absolwentami Zakładu, przy którym założono bursę była młodzież, w tym osierocona, najczęściej w wieku 15-16 lat. W wyjątkowych sytuacjach były to osoby w wieku 18 lat. Podopieczni mieli mieć możliwość zdobycia kwalifikacji zawodowych i dyplomu czeladnika. Tym samym młodzież przebywająca w placówce była przygotowywana do usamodzielnienia się i nabycia kompetencji społecznych. Co do zasady za pobyt w bursie pobierano symboliczną opłatę. W przypadkach szczególnych, mających związek z sytuacją materialną podopiecznego, od takiej opłaty odstępowano. Kadra bursy pełniąca funkcję opiekuńczo-wychowawczą składała się z nauczycieli oraz osób zatrudnionych w Zakładzie. Wśród zajęć prowadzonych na terenie placówki znajdowały się nauki przyrodnicze oraz historia powszechna. Edukowano przez organizowane odczyty i pogadanki. Propagowano aktywne i wartościowe spędzanie czasu przez korzystanie z czytelni czasopism i książek. Opiekę nad funkcjonowaniem bursy pełnił Komitet, w skład którego wchodzili członkowie założyciele oraz członkowie wspierający. Środki finansowe na pokrycie potrzeb i utrzymanie bursy pochodziły głównie ze składek członkowskich Komitetu bursy. Ponadto źródłem pozyskiwania funduszy były darowizny od osób prywatnych. W latach 1918-1920 wychowankowie bursy uczestniczyli w działaniach wojennych na terenie Lwowa i Kresów Wschodnich. W okresie międzywojennym bursę przeniesiono do innego miejsca, odpowiadającego potrzebom lokalowym dla zwiększającej się liczby wychowanków. Funkcjonowanie placówki wraz z czytelnią przerwał wybuch II wojny światowej.

Źródła: M. Balukiewicz, O opiece nad dzieckiem głuchoniemym w Galicji (na przykładzie Lwowa); Kronika prowincjonalna. Budowa bursy dla głuchoniemej młodzieży rzemieślniczej, „Gazeta Przemysłowo-Rzemieślnicza” 1931, nr 18; A. Bonusiak, Lwów w latach 1918-1939: ludność, przestrzeń, samorząd, Rzeszów 2000; M. Pękowska, Wprowadzenie do dziejów opieki i nauczania dzieci głuchoniemych i niewidomych w Galicji w latach1830-1914, „Studia Pedagogiczne. Problemy Społeczne, Edukacyjne i Artystyczne” 1996, nr 11