Chrzanowska Hanna
Chrzanowska Hanna – ur. 7.10.1902 w Warszawie, zm. 29.04.1973 w Krakowie. działaczka społeczna i charytatywna, pielęgniarka, pisarka, błogosławiona kościoła katolickiego. W 1910 wraz z rodzicami przeprowadziła się do Krakowa. W latach 1911-1912 pobierała edukację prywatną w szkole panny Okołowiczówny. W 1920 ukończyła Gimnazjum Sióstr Urszulanek i rozpoczęła kurs pielęgniarski Amerykańskiego Czerwonego Krzyża, dzięki któremu mogła udzielać pomocy rannym w wojnie polsko-bolszewickiej. W tym samym roku rozpoczęła studia na Wydziale Polonistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1922 porzuciła studia by kształcić się w Warszawskiej Szkole Pielęgniarstwa. W 1925 wyjechała do Paryża na studia pielęgniarstwa społecznego w ramach stypendium Fundacji Rockefellera. W latach 1926-1929 instruktorka pielęgniarek społecznych Uniwersyteckiej Szkoły Pielęgniarek i Higienistek w Krakowie. Następnie udała się na kolejne stypendium do Belgii kształcić się z dziedziny pielęgniarstwa szkolnego. Członek Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Zawodowych, redaktor naczelny „Pielęgniarki Polskiej” (1929-1939). W 1935 współtworzyła ustawę o pielęgniarstwie, która regulowała status zawodowy pielęgniarek i obowiązywała do końca XX wieku. Współtworzyła Katolicki Związek Pielęgniarek Polskich. Podczas II wojny światowej działała w Polskim Komitecie Opiekuńczym Kraków – Miasto. Kierowała sekcją opieki domowej, następnie została przewodniczącą Sekcji Opieki nad Przesiedlonymi i Uchodźcami, współpracowała z Patronatem Opieki nad Więźniami. Szczególną opieką otaczała osierocone dzieci. Organizatorka akcji dożywiania oraz kolonii letnich. Od 1945 włączyła się w pomoc dla repatriantów oraz pomagała w reaktywacji szkoły pielęgniarek w Warszawie. W 1946 uzyskała stypendium UNRRA, dzięki któremu wyjechała do USA, by kształcić się z dziedziny pielęgniarstwa domowego w Nowym Jorku. Z ramienia Ministerstwa Zdrowia prowadziła kursy z pielęgniarstwa w różnych miastach w Polsce. Wykładała metodykę nauczania w Szkole Instruktorek Pielęgniarstwa w Warszawie. Autorka podręcznika „Pielęgniarstwo w otwartej opiece zdrowotnej” (1957). Organizatorka konferencji oraz rekolekcji dla pielęgniarek, a także wyjazdów pracowników służby zdrowia na Jasną Górę do Częstochowy. W latach 1957-1958 dyrektor Szkoły Pielęgniarstwa Psychiatrycznego w Kobierzynie. Inicjatorka pielęgniarstwa parafialnego, które polegało na roztaczaniu opieki nad chorymi przez proboszczów w obrębie parafii we współpracy z siostrami zakonnymi. W 1960 podczas wizyt u chorych towarzyszył jej Karol Wojtyła. Od 1956 oblatka benedyktyńska w Tyńcu.
Źródła: Dziedzic M., Hanna Chrzanowska : biografia niepospolitej pielęgniarki na tle epoki (cz. I). W kręgu patriotycznej powinności i trudnych wyborów, „Niepodległość i Pamięć” nr 22/1, 2015 r.; Perkowska U., Hanna Chrzanowska (1902-1973) instruktorka Uniwersyteckiej Szkoły Pielęgniarek, opiekunka chorych, „Biuletyn Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego” nr 2 1979; Rumun A., Wspomnienie o Hannie Chrzanowskiej, „Tygodnik Powszechny”, 24.06.1973; Życiorys, https://hannachrzanowska.pl/zyciorys/, [dostęp 16.09.2024].
