Madeyski Zbigniew
Madeyski Zbigniew – ur. 15.10.1897 w Krakowie, zm. 24.10.1984 w Warszawie; działacz społeczny i polityczny. Absolwent studiów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, Studium Rolniczegoprzy Uniwersytecie Jagiellońskim, Szkoły Nauk Politycznych w Krakowie oraz szkoły oficerskiej w Bratysławie. Podczas I wojny światowej był żołnierzem w I Brygadzie Legionów Polskich i w armii austro-wegierskiej. Od 1918 służył w Wojsku Polskim. Uczestniczył w walkach podczas wojny polsko-ukraińskiej i wojny polsko-bolszewickiej. W latach 1924-1927 był referentem do spraw prawnych i hipotecznych załogi kopalni „Saturn” w Czeladzi. W latach 1927-1928 poszerzał swoje doświadczenie w zakresie polityki socjalnej podczas studiów w Paryżu, Brukseli, a także przebywając w Międzynarodowym Biurze Pracy w Genewie. Od 29.01.1929 do 8.02.1933 piastował stanowisko prezydenta Dąbrowy Górniczej. W latach 1933-1935 był naczelnym dyrektorem Funduszu Pracy. W latach 1933-1935 wchodził w skład zarządu Stowarzyszenia Opieki nad Niezatrudnioną Młodzieżą, pełniąc funkcję sekretarza. W okresie międzywojennym był z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem posłem na Sejm III i IV kadencji (1930-1935, 1935-1938). Po wybuchu II wojny światowej przebywał na Wileńszczyźnie w roli delegata ekspozytury Ministerstwa Opieki Społecznej. Zaangażowany w działalność konspiracyjną, więziony w niemieckim obozie Stalag IbHohenstein, na Pawiaku w Warszawie, następnie przebywał w więzieniu na Montelupich w Krakowie. W latach 1942-1944 był agronomem gminnym w Kalwarii Zebrzydowskiej. Udzielał się w Zarządzie GłównymPolskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie. W 1943 został zastępca dyrektora Departamentu Pracy i Opieki Społecznej Delegatury Rządu na Kraj. Podczas Powstania Warszawskiego dowodził kompanią dyspozycyjną przy Komendzie Głównej AK na Starym Mieście. Następnie więziony w obozie przejściowym w Pruszkowie. W 1945 przedostał się do Piotrkowa Trybunalskiego, gdzie pracował w Zarządzie Głównym PCK. W 1945 został aresztowany przez NKWD i więziony w Łodzi. Po zwolnieniu zaangażował się w Stronnictwo Pracy, w którym pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego do 1950.W latach 1949-1968 piastował kierownicze stanowiska w Instytucie Urbanistyki i Architektury w Warszawie.
Źródła: J. Czajowski, J. M. Majchrowski, Sylwetki polityków drugiej Rzeczypospolitej, Kraków 1987;R. Gajewski, Madeyski Zbigniew[w:] Słownik biograficzny katolicyzmu społecznego w Polsce, t. II, Warszawa 1994; Z. Madeyski, Problem zwalczania bezrobocia [w:] Roboty publiczne w Polsce i Fundusz Pracy, red. S. Wodziński, Warszawa 1933; Z. Madeyski, Polityka kredytowa państwa, jako środek walki z bezrobociem, „Front Robotniczy” 1931, nr 11; Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919-1939. Słownik biograficzny, t. 4, Warszawa 2009.
