Marciszewska-Posadzowa Stefania
Marciszewska-Posadzowa Stefania – ur. 28.10.1874 w Warszawie, zm. 15.10.1955 w Poznaniu; nauczycielka, pedagog, kierowniczka ochron. Pochodziła z warszawskiej rodziny robotniczej, wychowywała się w ochronce dla dzieci robotników. Ukończyła szkołę dla dziewcząt w Warszawie Cecylii Plater-Zyberkówny. Zdała egzamin rządowy przed Komisją Pedagogiczną Okręgu Szkolnego Ryskiego. Pracowała jako nauczycielka domowa, w prywatnych szkołach żeńskich, w latach 1896-1900 w prywatnej szkole ludowej w Lipawie (pedagog). W latach 1900-1905 była nauczycielką historii i geografii w szkole C. Plater-Zyberkówny. W 1904 utworzyła w Chyliczkach pierwszy kurs dla wychowawczyń dzieci wiejskich (później przeniesiony do warszawy), w następnym roku kurs dla kierowniczej kadry ochron Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. Uczestniczyła w organizowaniu pierwszego zjazdu ochroniarek ludowych (Warszawa, czerwiec 1906). Była członkiem Katolickiego Związku Kobiet Polskich w Warszawie, Towarzystwa Badań nad Dziećmi, uczestniczyła w działalności Towarzystwa Oświaty Narodowej oraz Towarzystwa Gniazd Sierocych, współpracowała z Towarzystwem Polskiej Macierzy Szkolnej, Towarzystwem Opieki nad Dziećmi. Dzięki wsparciu Polskiej Macierzy Szkolnej i WTD zakupiła kamienicą w Warszawie, gdzie w 1907 otworzyła Uczelnię dla Ochroniarek i Nauczycielek Ludowych. Placówka funkcjonowała do 1914. Opublikowała Rady i wskazówki dla kierujących ochronami przydatne wszystkim wychowawcom dzieci w epoce przedszkolnej (1907) i liczne poradniki wychowawcze w formie 17 zeszytów „Biblioteki Wychowania Przedszkolnego”. W 1912 wyjechała do Rzymu w celu poszerzania wiedzy pedagogicznej. Nawiązała kontakty z Marią Montessori. Znalazło to swój wyraz w koncepcji wychowania przedszkolnego, którą oparła na zasadzie działania pobudzającego rozwój dziecka. W okresie I wojny światowej znalazła się w kazaniu nad Wołgą. Gdzie wraz z mężem Ludwikiem Posadzym zorganizowała przy parafii katolickiej „Polski Dom” dla sierot. W 1920 wróciła do Polski i zamieszkała w Poznaniu. Od 1921 do 1935 pracowała jako instruktorka ochron w Kuratorium Okręgu Szkolnego Poznańskiego. W latach 1931-1935 zorganizowała serię kursów dla wychowawczyń przedszkoli, założyła 10 przedszkoli w najuboższych dzielnicach Poznania. W latach 1931-1939 przewodniczyła Kołu Kierowniczek Przedszkoli Archidiecezji Gnieźnieńsko-Poznańskiej. W czasie II wojny światowej mieszkała w Warszawie, następnie Krakowie, po jej zakończeniu wróciła do Poznania, gdzie pracowała jako instruktorka wychowania przedszkolnego w poznańskim Wydziale Oświaty.
Źródła: Działaczki i działacze oświatowi w Królestwie Polskim u progu niepodległości, t. 2, red. A. Bołdyrew, A. Wałęga, Łódź 2023; D. Grabowska-Pieńkosz, Wychowawczyni wychowawczyń – Stefania Marciszewska-Posadzowa (1874-1955) i jej poglądy na wychowanie przedszkolne [w:] Z myślą o Niepodległej. Polska myśl pedagogiczna XIX i XX wieku i okresu międzywojennego, red.: W. Szulakiewicz, D. Grabowska-Pieńkosz, J. Falkowska, Toruń 2019; I. Merżan, Stefania Marciszewska-Posadzowa, działaczka wychowania przedszkolnego, „Wychowanie w Przedszkolu” 1955, nr 12.
