Mycielski Ludwik
Mycielski Ludwik – ur. 13.04.1854 w Warszawie, zm. 6.01.1926 w Gembicach k. Gostynia; działacz społeczny i polityczny. W 1873 absolwent Królewskiego Gimnazjum wŚremie. Studiował filologię i historię na uniwersytetach we Wrocławiu, Paryżu, Wiedniu oraz w Leuven. W 1878 uzyskał doktora filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Publikował na łamach „Dziennika Poznańskiego”oraz „Czasu”.Po studiach, wraz z wujem Ludwikiem Górskim, wyjechał do Rzymu, gdzie został przedstawiony kardynałowi Włodzimierzowi Czackiemu, któremu w latach 1879-1882 towarzyszył jako sekretarz. W 1882 powrócił do Polski, gdzie początkowo przebywał w rodzinnej posiadłości w Dąbrowie pod Wieluniem, a następnie w odziedziczonym Gałowie pod Szamotułami. W Gałowie utworzył ośrodek polskiej kultury i oświaty.W latach 1884-1890poseł do Reichstagu Cesarstwa Niemieckiego w Berlinie, z okręgu wyborczego Kościan-Buk. Uczestniczył w procesie z rządem pruskim w sprawie rewindykacji skonfiskowanych dóbr po usunięciu zgromadzenia filipinów z klasztoru na Świętej Górze pod Gostyniem. W efekcie pomyślnego przebiegu procesu, został uznany drugim fundatorem klasztoru. Pracował w komisjach ds. komisji odpowiedzialnej za weryfikację mandatów oraz monopolu gorzelnianego.Od 1910 członek Rady Związku Narodowego. W kwietniu 1913 został prezesem Rady Narodowej w Poznaniu, koordynującej działalność polską na terenie zaboru pruskiego. Funkcjonowanie Rady przerwał wybuch I wojny światowej. Należał do tajnego Komitetu Międzypartyjnego w Poznaniu. Był przewodniczącym Komitetu Opieki nad Bezdomnymi oraz Komitetu Niesienia Pomocy dla Królestwa Polskiego. Współpracował z Komitetem Generalnym Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce (v Vevey), Radą Główną Opiekuńczą w Warszawie, Książęco-Biskupim Komitetem w Krakowie. Po odzyskaniu niepodległości prowadził działalność społeczno-polityczną w zakresie niesienia pomocy ofiarom wojny. Uczestniczył w organizowaniu transportów żywności w czasie walk o Lwów. Udzielał wsparcia w akcji powstańczej i plebiscytowej na Górnym Śląsku przewodnicząc Komitetowi Obrony Górnego Śląska. Pełnił funkcję prezesa Związku Ubezpieczeń Rolnych byłej dzielnicy pruskiej przy Warszawskim Towarzystwie Ubezpieczeń. W latach 1919-1926 był prezesem Towarzystwa Naukowej Pomocy dla Młodzieży Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Działał w Towarzystwie Gospodarczym. W 1921 współtworzył Związek Obrony Kresów Zachodnich, w którym został członkiem Rady Naczelnej.
Źródła: S. Dzierzbicki, Pamiętnik z lat wojny 1915-1918, Warszawa 1983; Z. Grot, Ludwik Mycielski [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. XXII, Wrocław 1977; Ku uczczeniu Sienkiewicza, „Gazeta Opolska” 1916, nr 62; M. Mroczko, Związek Obrony Kresów Zachodnich: 1921-1934: powstanie i działalność, Gdańsk 1977; Odezwa Komitetu niesienia pomocy Królestwu Polskiemu, „Przewodnik Katolicki”1915, nr 8; S.Rostworowski, Nie tylko pierwsza brygada (1914-1918). Przed i po kryzysie przysięgowym, Warszawa 1993.
