Krajowa Rada ds. Opieki Paliatywnej i Hospicyjnej

Krajowa Rada ds. Opieki Paliatywnej i Hospicyjnej – organ doradczy powołany w 1993 na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, oparty na wzorcach brytyjskich. Inicjatorem Krajowej Rady Opieki Paliatywnej i Hospicyjnej był prof. Jacek Łuczak, który został przewodniczącym Rady. W skład Rady weszło 12 członków, będących animatorami opieki paliatywnej i hospicyjnej. Rada została powołana organ konsultacyjno-doradczy, wnioskujący i opiniodawczy, mający na celu wypracowanie narodowego programu rozwoju opieki paliatywnej, którego zakres obejmował kwestie organizacji, sposobów finansowania działalności, standardów opieki, kształcenia i współuczestnictwa w rozwoju Niezależnego Ruchu Hospicyjnego. Dążono do połączenia ośrodków działających w strukturach państwowych z ośrodkami opierającymi się na stowarzyszeniach wolontariackich, współpracującymi m.in. z Kościołem katolickim. Instytucja opracowała standardy i zasady opieki paliatywnej i hospicyjnej, zawierające formy organizacyjne dostarczania opieki choremu i jego rodzinie, wśród których znajdowały się: poradnia leczenia bólu, zespół opieki domowej, zespół interwencyjny, poradnia opieki nad rodzinami chorych i osieroconymi, stacjonarny oddział łóżkowy, ośrodek opieki dziennej, poradnia leczenia obrzęku limfatycznego, poradnia dla osób ze stomią, szpitalny zespół wspierający, zespół lub poradnia lub hospicjum dla dzieci i młodocianych. Wynikiem działań Krajowej Rady Opieki Paliatywnej i Hospicyjnej był rozwój sieci ośrodków pomocy hospicyjnej i paliatywnej. Na koniec 1995 działało 160 tego typu placówek, w tym 59 zostało utworzonych z inicjatyw społecznych. Na początku 1997 liczba ośrodków opieki wzrosła do ok. 180. W 1998 Krajowa Rada Opieki Paliatywnej i Hospicyjnej wraz z Ministerstwem Zdrowia i Opieki Społecznej, opracowała Program Rozwoju Opieki Paliatywnej i Hospicyjnej, obowiązujący do 2000. Program zakładał w szczególności zwiększenie dostępności pacjentów do świadczeń z zakresu opieki paliatywnej i hospicyjnej na terenie kraju, podniesienie jakości udzielanych świadczeń oraz dalszy rozwój domowej opieki paliatywnej, tworzenie stacjonarnych oddziałów opieki paliatywnej i hospicyjnej, a także prowadzenie działalności edukacyjnej. Nie dokonano analizy z wykonania założeń programowych oraz aktualizacji programu. W 2001 funkcjonowało 260 ośrodków, w tym ponad 90 działających jako jednostki niepubliczne oraz 5 hospicjów dla dzieci i młodocianych. Krajowa Rada Opieki Paliatywnej i Hospicyjnej działała do 2002. W 2002 łączna liczba ośrodków opieki paliatywnej i hospicyjnej wynosiła 270 placówek. Rok później liczba ta wynosiła 400 ośrodków.

Źródła: H. Bogusz, Profesor Jacek Łuczak (1934-2019) – pionier opieki paliatywnej, „Medycyna Paliatywna” 2020, nr 12; Program Rozwoju Opieki Paliatywnej i Hospicyjnej w Polsce, Krajowa Rada Opieki Paliatywnej i Hospicyjnej przy Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej, Warszawa 1998; Zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 października 1993 r. w sprawie powołania Krajowej Rady Opieki Paliatywnej i Hospicyjnej, Dz. Urz. MZiOS 1993 nr 12, poz. 34; J. Łuczak, Opieka Paliatywna. Medycyna Paliatywna - medycyna bez bólu, [dostęp:16.03.2026]