Berman Adolf
Berman Adolf – ur. 17.10.1906 w Warszawie, zm. 3.02.1978 w Tel Awiwie; psycholog, polityk, działacz społeczny. W gimnazjum Michała Kreczmara zdał maturę w 1925. Studiował psychologię, historię oraz filozofię na Wydziale Filozoficzno-Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Aktywnie działał w Żydowskiej Socjalistycznej Młodzieży Robotniczej „Młodość” (Jugend), a następnie w Żydowskiej Partii Robotniczej. Jego praca magisterska „Zagadnienia przedmiotu i podziału psychologii społecznej” została uznana za rozprawę doktorską. Pracował jako nauczyciel i psycholog w gimnazjach warszawskich. Od 1926 należał do partii Poalej Syjon – Lewica. Zajmował się badaniami naukowymi dotyczącymi psychologii. Wprowadzał innowacyjny system poradnictwa zawodowego. W 1931 uzyskał stopień doktora filozofii. Jego dzieło we fragmentach zostało opublikowane w „Przeglądzie Filozoficznym”. Po ukończeniu studiów pracował jako psycholog szkolny w Gimnazjum im. Magnusa Kryńskiego w Warszawie. W 1933 studiował w Studium Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Zainicjował i utworzył sieć żydowskich ośrodków poradnictwa psychotechnicznego działających pod nadzorem „Centosu”. Pionier poradnictwa zawodowego w Polsce. Od 1940 pełnił funkcję dyrektora organizacji „Centos”. W 1942 w konspiracji współorganizator Bloku Antyfaszystowskiego w getcie z ramienia partii Poalej Syjon-Lewicy. Współredaktor czasopisma bloku „Der Ruf”. Tego samego roku został członkiem trzyosobowego prezydium Żydowskiego Komitetu Narodowego. Pod koniec 1942 współorganizator, następnie sekretarz Rady Pomocy Żydom. W 1943 reprezentował Radę Pomocy Żydom w rozmowie z Delegatem Rządu RP na Kraj Janem Stanisławem Jankowskim. Ze względów bezpieczeństwa zawiesił współpracę. W 1944 ponownie nawiązał kontakty z Radą Pomocy Żydom. Przewodniczący Komitetu Centralnego Poalej Syjon-Lewicy. Z jej polecenia wszedł do Krajowej Rady Narodowej. Kierownik referatu żydowskiego Krajowej Rady Narodowej. Po upadku Powstania Warszawskiego zakończył działalność w Radzie Pomocy Żydom. Po II wojnie światowej aktywnie działał w Centralnym Komitecie Żydów w Polsce. Od 1949 był jego przewodniczącym. Od 1946 członek prezydium Ligi do Walki z Rasizmem. Od 1947 poseł do Sejmu Ustawodawczego. W 1950 wyjechał do Izraela. Członek lewicowo-socjalistycznej partii „Mapam”, a następnie Komunistycznej Partii Izraela. Przez dwie kadencje poseł do Knesetu. Prezes Związku Kombatantów Bojowników Antyhitlerowskich w Izraelu. Członek prezydium Międzynarodowej Federacji Bojowników Ruchu Oporu (FIR). Aktywnie pracował w Lidze Przyjaźni Izraelsko-Polskiej. - 2581
Źródła: Adolf (Abraham) Berman (17.10.1906-03.02.1978), https://1943.pl/artykul/adolf-abraham-berman/ [dostęp: 13.07.2024]; W. Bartoszewski, 1859 dni Warszawy, Kraków 2008; W. Grabowski, Rada Pomocy Żydom „Żegota” w strukturach Polskiego Państwa Podziemnego, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej”, 2010, nr 11; A. K. Kunert, Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 2, Warszawa 1987; T. Prekerowa, Konspiracyjna Rada Pomocy Żydom w Warszawie 1942-1945, Warszawa 1982
