Bieńkowski Witold
Bieńkowski Witold – ur. 8.11.1906 w Warszawie, zm. 21.03.1965 w Warszawie; polityk, działacz społeczny, publicysta. Od 1924 zaczął udzielać się społeczne. Uczestnik zjazdów Stowarzyszenia Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie”. W 1926 zdał maturę w Gimnazjum XX. Marianów na Bielanach. W 1928 wstąpił do zakonu XX. Marianów. Pełnił funkcję wychowawcy w internacie. W 1929 ukończył studia na Uniwersytecie Papieskim w Rzymie. W 1930 opuścił zakon. Pracował jako wychowawca dzieci pochodzących z rodzin ziemiańskich. Od 1931 współpracował z „Głosem Narodu”. Od 1935 współdziałał z „Kulturą” oraz „Ruchem Katolickim”. Od tego samego roku pełnił funkcję objazdowego prelegenta Diecezjalnego Instytutu Akcji Katolickiej w Łomży. Od 1938 współpracownik „Ilustrowanego Kuriera Codziennego”. W czasie II wojny światowej działał w konspiracji. Współpracował z Komendą Obrońców Polski. Członek redakcji, a następnie redaktor naczelny czasopisma „Polska Żyje”. Założyciel i redaktor naczelny KOP „Orlęta” (1940-1941). Od grudnia 1940 wydawca dodatku do gazet „Polska Żyje”, „Orlęta”, „Kalendarzyk KOP 1941”. W 1941 w obawie przed aresztowaniem ukrywał się. W czerwcu 1941 współzałożyciel Frontu Odrodzenia Polski. Współredaktor czasopisma „Prawda”. Od grudnia 1943 redaktor naczelny pisma „Prawda Dnia”. Wspólnie z Zofią Kossak w ramach Frontu Odrodzenia Polski brał udział w akcji pomocy Żydom. Uczestniczył w powołaniu Tymczasowego Komitetu im. Konrada Żegoty, a następnie Rady Pomocy Żydom przy Pełnomocniku Rządu RP na Kraj. Wspólnie z Ignacym Barskim i Władysławem Bartoszewskim byli przedstawicielami Frontu Odrodzenia Polski we władzach Rady Pomocy Żydom. Stały przedstawiciel Delegata Rządu w Radzie Pomocy Żydom. Powołany przez niego do Departamentu Spraw Wewnętrznych Delegatury Rządu w 1943. Współorganizator Międzyorganizacyjnego Porozumienia Pomocy Więźniom, które zajmowało się wysyłaniem paczek do więzień i obozów. Zapewniano też pomoc dla osadzonych i ich rodzin. 5.12.1944 aresztowany przez władze sowieckie. Przebywał w więzieniach w Lublinie i Warszawie. Uciekł w maju 1945. Związał się ze środowiskiem skupionym wokół czasopisma „Dziś i Jutro”. W kolejnych miesiącach został redaktorem naczelnym tego czasopisma. W 1947 został posłem na Sejm Ustawodawczy RP. Należał do Katolicko-Społecznego Klubu Polskiego. Od 1949 do 1953 był referentem w sekretariacie Prymasa Polski ks. kard. Stefana Wyszyńskiego. W latach 1959-1960 kierownik działu religijnego w czasopiśmie Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Społecznego „Za i Przeciw”. Współpracował z miesięcznikiem „Caritas”. - 2589
Źródła: W. Bartoszewski, 1859 dni Warszawy, Kraków 2008; W. Bartoszewski, Warszawski pierścień śmierci 1939-1944: terror hitlerowski w okupowanej stolicy, Warszawa 2008; A. K. Kunert, Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 3, Warszawa 1991; K. Koźniewski, Historia co tydzień: szkice o tygodnikach społeczno-kulturalnych 1944-1950, Warszawa 1977; W. Mroczkowski, H. Nowosad-Łaptiew, Polska prasa konspiracyjna 1939-1945; Prasa Powstania Warszawskiego: katalog, Warszawa 1979.
