Drobner Bolesław
Drobner Bolesław – ur. 28.06.1883 w Krakowie, zm. 31.03.1968 w Krakowie; działacz socjalistyczny, chemik, polityk. Urodził się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej o tradycjach niepodległościowych. Absolwent III Gimnazjum im. Jana Sobieskiego w Krakowie, członek kółka patriotycznego „Kordianowców”. Następnie działał w organizacji młodzieży socjalistycznej „Promień” i Zjednoczeniu Młodzieży Akademickiej. W 1898 wstąpił do Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej. Od 1901 studiował na Politechnice Charlotenburskiej w Berlinie, z której został wydalony z powodu działalności politycznej. Studia kontynuował na Politechnice Lwowskiej, zaangażował się także w ruchy młodzieży studenckiej, efektem tego była rezygnacja ze studiów. Następnie rozpoczął studia chemiczne na Uniwersytecie w Zurychu. W 1906 uzyskał stopień naukowy doktora na Uniwersytecie we Fryburgu. Wrócił do Krakowa i założył laboratorium chemiczne. W 1908 został członkiem zarządu Uniwersytetu Ludowego. W tym okresie udzielał się również na rzecz Biblioteki Domu Robotniczego, organizując kursy nauki czytania. Gorliwie wspierał ruchy abstynenckie, organizator wykładów i dyskusji o negatywnych skutkach nadmiernego spożywania alkoholu dla życia środowiska robotniczego oraz twórca robotniczego związku abstynenckiego. Podczas I wojny światowej służył jako lekarz-chemik w szpitalu garnizonowym. Uczestnik międzynarodowej socjalistycznej konferencji w Wiedniu w 1918. Współzałożyciel Partii Niezależnych Socjalistów (1922). Członek Rady Miejskiej Krakowa w latach 1933-1938. Członek Związku Patriotów Polskich. Poseł do Krajowej Rady Narodowej od 1944. W okresie 21.07.1944 – 31.12.1944 Kierownik Resortu Pracy, Opieki Społecznej i Zdrowia Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, czyli pierwszego na wyzwalanych spod okupacji niemieckiej terenach resortu organizującego działalność pomocową na terenach tzw. Polski Lubelskiej. Jako kierownik resortu 7.12.1944 powołał do życia Centralny Komitet Opieki Społecznej, który przejął kontrolę nad instytucjami pomocowymi działającymi w strukturach równocześnie likwidowanej z przyczyn politycznych Rady Głównej Opiekuńczej. Poseł na sejm przez 5 kadencji. W 1945 został pierwszym powojennym prezydentem miasta Wrocławia. Pozbawiony funkcji prezydenta w czerwcu 1945 wrócił do Krakowa, gdzie został członkiem Komisji Kultury Rady Narodowej Miasta Krakowa. Inicjator powstania Społecznego Funduszu Ochrony Zabytków Krakowa.
Źródła: Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL, https://katalog.bip.ipn.gov.pl/informacje/22863, [dostęp: 19.11.2024]; Drobner Bolesław, https://sztetl.org.pl/pl/biogramy/4915-drobner-boleslaw, [dostęp: 19.11.2024]; B. Drobner, Bezustanna Walka. Wspomnienia 1936-1944, t. 3, Warszawa 1967; K. Kunankovich, Kultury powojenne. Sztuka i komunizm w Krakowie i Lipsku, „Pamięć i Sprawiedliwość” 2015, nr 1; Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego, t. 1, red. S. Adamski, Warszawa 1985; M Śliwa, Bolesław Drobner - szkic o działalności politycznej, Kraków 1985.
