Komitet Obywatelski Niesienia Pomocy Biednym

Komitet Obywatelski Niesienia Pomocy Biednym – pomocowa organizacja miejska, utworzona 6.08.1914 na zebraniu Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich w Łodzi. Celem działalności Komitetu było świadczenie opieki dla potrzebujących. Początkowo organizacja działała jako Komisja Międzyzwiązkowa Stowarzyszeń Chrześcijańskich. Po powstaniu Głównego Komitetu Obywatelskiego Miasta Łodzi, który połączył różne inicjatywy społeczne w mieście, przemianowana na Komitet Obywatelski Niesienia Pomocy Biednym. W pierwszy skład Komitetuweszli: proboszcz parafii ewangelickiej św. Trójcy pastor Rudolf Gundlach jako przewodniczący, proboszcz parafii rzymskokatolickiej św. Stanisława Kostki ks. prałat Wincenty Tymieniecki jako wiceprzewodniczącyoraz Józef Małachowski. Komitet składał się z sekcji: Zbierania Ofiar, Kobiet, Opałowej, Bezdomnych, Pożyczkowo-Bezprocentowej i Zagonków.Komitet udzielał wsparcia blisko 20 organizacjom filantropijnym. Świadczył pomoc głównie w formie świadczeń rzeczowych, pieniężnych i dożywiania. Środki na podejmowane przez organizację działania pochodziły z kwest, dobroczynności lokalnej społeczności, funduszy Łódzkiego Chrześcijańskiego Towarzystwa Dobroczynności i Głównego Komitetu Obywatelskiego Miasta Łodzi. Do lipca 1915 organizacja pozyskała łącznie 5 mln rublina cele działalności pomocowej.W związku ze świętami chrześcijańskimi oraz żydowskimi, podopieczni objęci opieką Komitetu mogli liczyć na dodatkowy niewielki zasiłek w ramach akcji „Kęs chleba”. Organizacja zajmowała się także prowadzeniem placówek opiekuńczych, w tym schronisk, ochronek i przytułków dla ofiar wojny. Wśród potrzebujących znajdowali się przede wszystkim przybyli do Łodzi mieszkańcy zniszczonego przez Niemców Kalisza. W 1914 w prowadzonych przez organizację placówkach opieką objęto 12,5 tys. dzieci, zaś w 1915 było to 11 tys. podopiecznych. Komitet poprzez Sekcję Kobiet, której przewodniczyła Anna Heinzel,rozpoczął tworzenie własnych tanich kuchni, w szczególności dla dzieci. Pierwszą taką placówkę adresowaną do dzieci uruchomiono w 1914 na Chojnicach.Wydawano w niej obiady dla dzieci oraz mleko dla niemowląt. W 1914 z posiłków w tanich kuchniach korzystało dziennie ok. 12,6 tys. osób potrzebujących, zaś w 1915 było to 75 tys. osób.Podopieczni mieli możliwość otrzymywaniarównież niewielkich zasiłków pieniężnych.Komitet działał do końca lipca 1915, po czym zadania z zakresu opieki społecznej przejął Magistrat wraz z funkcjonującą w jego ramach Delegacją Niesienia Pomocy Biednym.W marcu 1916 przy Sekcji Kobiet działało 83 tanich kuchni dla potrzebujących.

Źródła: W. Grabski, A. Żabko-Potopowicz, Ratownictwo społeczne w czasie wojny [w:] Polska w czasie Wielkiej Wojny (1914-1918), t. II, red. M. Handelsman, Warszawa 1932; J. Sosnowska, Komitet Obywatelski Niesienia Pomocy Biednym w Łodzi – organizacja, struktura, zadania w początkowym okresie I wojny światowej (1914-1915), „Studia z Historii Społeczno-Gospodarczej XIX i XX wieku” 2018, t. XX;J. Sosnowska, Opieka nad dziećmi w Łodzi w latach I wojny światowej, Łódź 2017; A. Stawiszyńska, Działalność tanich kuchni i herbaciarni w Łodzi w latach I wojny światowej, „Piotrkowskie Zeszyty Historyczne” 2013, nr 14.